De Slagmolen | 8,2
Opglabbeek (België), maart 2010
Weldadig genieten in de watermolen van Opglabbeek in België, dat mag ik wel zeggen op deze zonovergoten zondagmiddag. Samen met Maurice van Bussel, hoofdredacteur van Knoopjelos, reden we met navigatie naar het kleine plaatsje in Belgisch Limburg. Restaurant De Slagmolen kreeg afgelopen jaar zijn tweede Michelin ster. Het werd dus tijd om dit culinaire pareltje te bezoeken.
Inderdaad, met navigatie, want zonder waren we er nooit gekomen. Heel afgelegen in een mooie en rustige omgeving ligt deze watermolen aan de Bosbeekvallei. Idyllisch plaatje! Omgeven door een mooie tuin met buxusperken en grote hagen. Jammer dat het nog winter is. In de zomer is het een oase van groen, waar men ook buiten op het terras kan dineren. Bij binnenkomst werden we verwelkomd door de patron: Bert Meewis. Hij ging ons voor naar het restaurant, dat niet zo groot is. Ik denk 40 couverts, en het maakt een gezellige indruk. Witte muren met authentieke balken en het houten mechanisme van de watermolen dat in het restaurant is geïntegreerd. We kregen een tafeltje bij de open keuken. Prima plek! Deze middag is het restaurant volledig bezet, dus voor ons het bewijs: een goede keuze.
We beginnen met een glas champagne, Bollinger, special cuvée. Hierbij de kleine voorafjes: soepje van garnalen met stukjes kreeft, praline van eendenlever met nootjes en een gelei van mispel (de lekkerste amuse), sushi van zalm met een crème van mierikswortel, en een viskroketje met tartaarsaus. We hadden gekozen voor het Slagmolenmenu met wijnarrangement. Op tafel stonden twee soorten boter, olijfolie, zeezout, mooie glazen en keurig damast, twee kleine glaasjes met bloemen, een tradtionele uitstraling, zoals het hoort! Nadat we een keuze gemaakt hadden uit een uitgebreid assortiment van broodjes kon onze smaakbeleving beginnen.
Als eerste wijn: Reuilly, La Raie, Claude Lafond. Een Loire wijn, gemaakt van Sauvignon Blanc. Loepzuiver maar voor ons niet echt spannend bij het eerste gerecht: tartaar van rund met Aquitainekaviaar. De tartaar was goed op smaak met bieslook, kappertjes en heel fijn gesneden rode ui. Jammer genoeg had de wijn iets te veel zuur bij dit gerecht, maar de tartaar bleek uitstekend.
Het volgende gerecht was onze favoriet deze middag: Verse krab met hopscheuten. Hopscheuten zijn maar een korte periode verkrijgbaar en in België heel bekend. Volgens de chef niet alleen bijzonder maar ook kostbaar (liefst 180 euro per kilo) en inderdaad heel smakelijk. De mousselinesaus hierbij was gemaakt van het kookvocht van de scheuten. Zonder veel toevoegingen een puur en heerlijk gerecht. Ook hierbij werd de Reuilly geschonken. Jammer, want dit gerecht had een andere wijn verdiend.
De tweede wijn werd geschonken: Witte Bourgogne, Mercurey, La Creuze van Pierre Yves Colin-Morey. Een mooie complexe wijn, gastronomisch breed inzetbaar, duidelijk terroir (kalk). Hierbij coquilles met gesmolten ganzenlever op een bedje van fijn gesneden rode sla en een notenvinaigrette. De wijn was een uitstekende begeleider van dit heerlijke gerecht. De coquilles perfect van cuisson met de gesmolten ganzenlever, een delicatesse. En weer blijkt dat de wijn-spijscombinatie in perfecte balans moet zijn om van zo'n gerecht optimaal te kunnen genieten.
Inmiddels hadden we kennis gemaakt met de vriendelijke gastvrouw en echtgenote van de chef: Karlijn Libbrecht. Zij stuurt de zwarte brigade aan. Jonge vriendelijke mensen, beleefd en voorkomend, iets wat ons telkens weer opvalt in België! Ondertussen staat ons volgende gerecht klaar: Gegrilde tarbot met gekaramelliseerde witloof. Hierbij wordt apart een zachte mosterdsaus geserveerd. De tarbot had iets korter op de grill gekund, maar was subtiel van smaak en het witloof was mooi krokant met een licht zoetje van de caramel. Hierbij was de Mercurey wederom uitstekend.
Vervolgens ons hoofdgerecht: Bresse kip met portosaus en truffel. Opnieuw prima cuisson. Heerlijk mals en vol van smaak. Een zachte portsaus die de smaak van de kip niet overheerste. En natuurlijk de truffel als extra smaakaccent. Hierbij kleine cantharellen en tuinboontjes, en een glas Château Puy- Blanquet St- Emilion Grand Cru 2001. Een subtiel glas wijn, en bij dit gerecht veilig gekozen. Na dit hoofdgerecht waren we het met elkaar eens. De Slagmolen heeft een klassieke keuken en uitstekende gerechten. Prima cuisson, niet veel op aan te merken. En toch misten we enige spanning en verrassing.
Als pre-dessert kregen we een schuim van yoghurt met sorbet van violetjes. Heerlijk zacht, romige yoghurt met een frisse, geurige sorbet. Het nagerecht was een eigen variatie op de Dame Blanche. Aan tafel kwam een jonge vrouw met een ijsemmertje met romig vanille-ijs. Hiervan kregen we een royale schep en er werd een warme chocoladesaus bij geserveerd. In een apart schaaltje lobbig geklopte slagroom. De wijn: Rivesaltes Tuile Domaine Des Chênes 2004. Wederom een uiterst smaakvol gerecht. Lang geleden dat we zo gesmuld hebben van ijs. Samen met de wijn was dit een combinatie die er voor ons altijd mag blijven. Prima afsluiting van een rijke maaltijd.
Na dit diner begaven we ons naar buiten om een kijkje te nemen op het terras, waar de bosbeek langs stroomt. Een idyllisch plaatje en in de zomer een uitstekend plekje om te genieten. Het werd tijd voor koffie. Hierbij konden we kiezen uit een royaal assortiment van friandises, natuurlijk allen huisgemaakt. Al dit lekkers was een prima afsluiting van deze zondagmiddag in een zonovergoten Opglabbeek. Een restaurant dat ons bij blijft als aangenaam, klassiek, vriendelijk en uiterst correct. De waardering: een 8.2
John Golsteijn
Sinds 2001 recenseert Knoopjelos de Nederlandse restaurantwereld. Objectief, kritisch en genuanceerd, als bron van informatie voor consumenten en als klankbord voor restaurants.
| » Fairtrade Restaurant Week - 25 t/m 31 oktober |
| » Presentatie Gault Millau 2011 - 1 november |
| » Presentatie Lekker 2011 - 15 november |
